انجمن ایرانی تاریخ مطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ) 2783-2120 15 56 2023 12 07 Iranian Contemporary Historical Culture (A Semiotic Comparative Study of the Christ and Ashura’s Paintings) تحول درزمانی فرهنگ تاریخی مسیحی و شیعی در دوره معاصر بر مبنای تحلیل نشانه ‌معناشناختی تابلوهای مسیح و عاشورا 147 184 202823 FA محمد هاتفی استادیار پژوهشکده اندیشه سیاسی، انقلاب و تمدن اسلامی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران 0000-0002-7394-3937 Journal Article 2023 09 02 The current research studies diachronic transformations at the two levels of expression and content in the Christ and Ashura paintings from the perspective of semiotics and in a comparative manner. The results of the research show that in Christian paintings of the Jesus, the two levels of expression and content change step by step with every stylistic and paradigm shift from classical to modern and post-modern style. In the five stylistic modes identified, Christ is represented in six ways: Christ as message bearer, king, sympathetic sufferer, insignificant sufferer, ugly, and object of pleasure. Therefore, the representation of Christ shows a process from valuable Christ to worthless and finally anti-value. Christ transforms into the antichrist in the last process of value transformation. As for the Ashurai text in all its three classical, modern and postmodern paradigms, despite the change at the level of expression from narrative to descriptive and then to abstract representation, and despite the change of the audience from general to specific, remains constant in terms of content and represents a single value and meaning (ideology). By transforming the time and place of revenge and good/evil confrontation into an all-time / all-space conflict, modern and postmodern Ashura texts make Fundamentalist Modernism/Postmodernism or Modern/Postmodern Fundamentalism meaningful because they represent the same values that the classical Ashura text introduced. <span lang="FA">پژوهش حاضر دگردیسی‌های در</span> <span lang="FA">زمانی تابلوهای مسیح و تابلوهای عاشورایی را در دو سطح بیان و محتوا از منظر نشانه</span> <span lang="FA">‌معناشناسی و به صورت تطبیقی بررسی می‌کند. نتایج تحقیق نشان می‌دهد در تابلوهای مسیحی، دو سطح بیان و محتوا هم‌پای هر تحول سبکی و پارادایمی از شیوه کلاسیک تا مدرن و پست مدرن تغییر می‌کند. در پنج شیوه سبکی شناسایی</span> <span lang="FA">شده، مسیح به شش شیوه بازنمایی می‌شود: ارائه</span> <span lang="FA">دهنده پیام، پادشاه، رنجور شایسته همدلی، رنجور بی‌اهمیت، زشت و موضوع لذت. بنابراین، بازنمایی مسیح، فرآیندی از مسیح با</span> <span lang="FA">ارزش به بی‌ارزش و نهایتاً ضدارزش را نشان می‌دهد. مسیح در آخرین فرآیند استحاله ارزشی، به ضد</span> <span lang="FA">مسیح تحول می‌یابد، اما متن عاشورایی در هر سه شیوه کلاسیک، مدرن و پست</span> <span lang="FA">مدرن علی‌رغم تحول در سطح بیان از روایی به وصفی و سپس انتزاعی، و تغییر مخاطب از عام به خاص، در سطح محتوا ثابت مانده و ارزش و معنا (ایدئولوژی) واحدی را بازنمایی می‌کند. متن‌های عاشورایی مدرن و پست</span> <span lang="FA">‌مدرن با همه</span> <span lang="FA">‌زمانی و همه</span> <span lang="FA">‌مکانی‌سازی انتقام عاشورایی و تقابل خیر و شر به سطح، مدرنیسم/پست مدرنیسم مبناگرا یا مبناگرایی مدرن/ پست‌</span> <span lang="FA">مدرن را معنادار جلوه می‌دهند؛ زیرا همان ارزش‌هایی را بازنمایی می‌کنند که متن عاشورایی کلاسیک‌ معرفی می‌کرد.</span> https://www.chistorys.ir/article_202823_b3e5919539ed407ef4acfc1cdd6cd71c.pdf