انجمن ایرانی تاریخ مطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ) 2783-2120 16 61 2024 11 21 Prostitution of Women in Tehran from the Qajar Era (Naseri Period) to the End of the Pahlavi Era روسپی‌گری زنان در شهر تهران از عهد قاجار (عهدناصری) تا پایان دوره پهلوی 85 126 214989 10.22034/chs.2025.479784.1025 FA فرشته طبیب دانشجوی دکتری تاریخ ایران بعد از اسلام دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران 0000-0001-9289-6112 سیمین فصیحی دانشیار گروه تاریخ دانشکدة ادبیات دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران 0000-0001-9289-6112 Journal Article 2024 09 22 This article focuses on the prostitution of women in Tehran and seeks to answer the following two questions: What was the situation of prostitutes during the period from the Qajar era to the end of the Pahlavi era?; and how did the government deal with them during this time? The study examines the quantitative and qualitative changes in the status of prostitutes and the government's approach to the issue of prostitution during the Qajar and Pahlavi periods using a comparative method. The findings indicate that prostitutes in these two periods shared similar conditions in terms of social background, age, and reasons for engaging in prostitution. However, with the modernization of society during the Pahlavi era, prostitution became primarily an urban, structured, and diverse phenomenon, with a lower quantitative prevalence. Governments’ policies toward this phenomenon were multifaceted and contradictory. Despite similarities in the financial and political exploitation of prostitutes and the imposition of criminal penalties, efforts were made during Reza Shah's reign to control and regulate the issue through the resettlement of prostitutes and the enforcement of health regulations. During Mohammad Reza Shah's era, the approach to prostitution gradually shifted from criminal to more social punishment, with measures taken to support prostitutes and reintegrate them into the society. Despite these efforts, governments were not successful in controlling or preventing this issue. Macro-structural factors and patriarchal attitudes in society played a significant role in the persistence of prostitution مقاله پیشِ‌­رو با تمرکز بر روسپی‌گری زنان در شهر تهران درصدد پاسخ به دو سؤال زیر است: ۱-وضعیت زنان روسپی در بازه زمانی دوره قاجار تا پایان دوره پهلوی چگونه بوده است؟ ۲-مواجهه حکومت با آن‌ها در این دوران چگونه بود؟ بررسی تغییرات کمی و کیفی وضعیت زنان روسپی و نوع مواجهه حکومت با معضل روسپی‌گری در دوره قاجار و پهلوی با استفاده از روش تطبیقی انجام شده است؛ یافته‌­های پژوهش نشان می­دهد که روسپیان در این دو دوره با توجه به خاستگاه اجتماعی، سن و علل روسپی‌گری وضعیت مشابهی داشته­‌اند، اما با توجه به مدرنیزاسیون جامعه در دوره پهلوی روسپی‌گری به صورت پدیده­ای بیشتر شهری، ساختارمند، متنوع‌تر و از نظر کمی با درصد کمتری بروز یافته است. سیاست حکومت­‌ها در مواجهه با این پدیده نیز چندگانه و متناقض بوده است؛ علی‌رغم مشابهت در استفاده­‌های مالی و سیاسی حکومت‌­ها از روسپیان و مجازات­‌های کیفری آنان، در دوره رضاشاه تلاش‌هایی برای کنترل و ساماندهی این پدیده از طریق اسکان روسپیان و اعمال قوانین بهداشتی صورت گرفت و در دوره محمدرضاشاه رویکرد به روسپی‌گری به تدریج از برخورد کیفری تا حدی به برخورد اجتماعی تغییر یافت و اقداماتی برای حمایت از زنان روسپی و بازگشت آن‌ها به جامعه انجام شد. به رغم تلاش‌های صورت‌گرفته، حکومت‌­ها در کنترل و پیشگیری این معضل توفیق چندانی نداشته و عوامل کلان ساختاری و نگرش‌های پدرسالارانه و مردسالارانه در جامعه نقش مهمی در تداوم روسپی‌گری داشته‌اند. https://www.chistorys.ir/article_214989_909c69c4d7419b4a71d7ed70793d5d29.pdf