انجمن ایرانی تاریخمطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ)2783-2120135020211222Enclousion and Security of Hunting in the Naseri Periodقرق و امنیت شکار در عصر ناصری125203609FAسهم الدینخزائیAssistant Professor of History, Lorestan University , khazaei.s@lu.ac.irزهراقنبریMA in History of Islam, Lorestan Univrsity, Khorramabad , Lorestan, IranJournal Article20240826During the Qajar era, hunting was one of the hobbies of kings and high-ranking officials. Hunting was part of the Iranian culture and also was a way to get ready for combat. Enclousion was a way that was closely related to hunting. During the reign of Nasser al-Din Shah, due to his great interest in hunting and the advance of hunting facilities and tools, the issue of enclousion became more important than ever. The present study, using a descriptive-analytical method, seeks to answer these questions: What were the security measures for the enclosure? And what were the consequences of enclousion and exclousion? The research findings show that many hunting grounds of the Nasseri era were made by his order. Nasser al-Din Shah ordered enclousion of areas that had many animals so that he could hunt in peace. Some areas were also guarded and protected from offenders. These hunting had several consequences for the animal and plant environment. Whenever an area was under the protection of the king and his entourage, animals were hunted. This caused the number of animals gradually declined and eventually most animal species were annihilated such as in the famous hunting grounds of Jajrud where no animal and plant was left.<span lang="FA">در عصر قاجار یکی از سرگرمیهای پادشاهان و درباریان شکار بود. شکار کردن بخشی از فرهنگ گذشته ایرانیان و به نوعی تمرین برای حفظ آمادگی رزمی به شمار میآمد. قرق کردن یکی از مواردی بود که ارتباط تنگاتنگی با مسئله شکار داشت. در دوره ناصرالدینشاه، به علت علاقه زیاد وی به شکار کردن و پیشرفتهایی که از لحاظ امکانات و ابزارهای شکار به وجود آمده بود، مسئله قرق بیش از پیش، اهمیت یافت. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفیـ تحلیلی، به دنبال پاسخگویی به این پرسشها است که اقدامات امنیتی برای قرق کردن چه بود؟ و قرق کردن و قرقشکنی چه پیامدهایی به دنبال داشت؟ یافتههای پژوهش نشان میدهد که بسیاری از شکارگاههای عصر ناصری به دستور وی قرق میشد. ناصرالدینشاه دستور قرق کردن مناطقی را میداد که گونههای جانوری بسیاری داشت، تا با آرامش خاطر در آنجا شکار کند. برخی از مناطق را نیز مأموران قرق، محافظت و با افراد متخلف برخورد میکردند. قرق کردن برای محیطزیست جانوری و گیاهی، پیامدهای متعددی دربرداشت. هرگاه منطقهای در قرق شاه و اطرافیانش قرار میگرفت، در شکار حیوانات افراط و بسیاری از گونههای جانوری شکار میشد. این مسئله موجب شد اغلب گونههای جانوری در معرض انقراض قرار گیرند و تعدادشان به سرعت کاهش یابد. این امر تا جایی پیش رفت که شکارگاههای معروفی همچون جاجرود، از پوشش جانوری و گیاهی خالی شد.</span>https://www.chistorys.ir/article_203609_9f0dfc4ab617d8ff3b702e38b1a2b77a.pdfانجمن ایرانی تاریخمطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ)2783-2120135020211222Critical Analysis of Davar’s Views on Public Culture and the National Governmentتحلیلی انتقادی از دیدگاههای داور درباره فرهنگ عمومی و دولت ملی2750203610FAزهراطاهریPh.D Student, Imam Khomeini International University, Qazvin, iran , zahra.taheri68@yahoo.comحسینآبادیانProfessor of History, Imam Khomeini International University, Qazvin, iranJournal Article20240826The present article examines Ali Akbar Khan Davar's views on the necessity of establishing a national government and his emphasis on the formation of the national economy. The author argues that Davar was influenced by politicians such as Clemenceau from France and economic thinkers such as Frederic List from Germany. But, despite that Davar attempted to form a national government, unlike Clemenceau and other European leaders who fostered a spirit of solidarity and national dignity after World War I, his writings, consciously or unconsciously implied a sort of national humiliation. This study discusses that one of the reasons might be that he ignored the culture, national and historical identity, and the role of government in fostering a spirit of national solidarity while overemphasizing the economy. The present study, based on the Mard-e Azad ( Freeman) newspaper, shows the reasons for disregarding culture, and the consequences of this way of thinking.<span lang="FA">مقاله حاضر دیدگاههای علیاکبرخان داور را درباره ضرورت استقرار دولت ملی، با اتکاء به شکلگیری اقتصاد ملی مورد بررسی قرار میدهد و بیتوجهی او را به مقوله فرهنگ در این باره نقد میکند. فرضیه مقاله این است که داور در طرحهای خود، از سیاستمداری همچون کلمانسو در فرانسه و پیش از آن، متفکران اقتصادیای همچون فردریک لیست در آلمان متأثر بوده است. بهرغم تلاش داور برای تشکیل دولت ملی، برخلاف کلمانسو و دیگر رهبران کشورهای اروپائی که بعد از جنگ اول جهانی روح همبستگی و حمیّت ملی را تقویت میکردند، نوشتههای او خواسته یا ناخواسته، متضمن نوعی تحقیر ملی بود. یکی از دلایل امر آن بود که داور به مقوله فرهنگ، هویت ملی و تاریخی و نقش دولتها در پرورش روحیه همبستگی ملی بیاعتنا بود. این موضوع باعث شد که او به نوعی تقدم و تأخر منطقی و تاریخی بین اقتصاد و فرهنگ روی آورد و ضمن تأکید بر مقوله اقتصاد، به فرهنگ به کلی بیاعتنا شود. مطالعه حاضر بر اساس روزنامه مرد آزاد، نشان میدهد که علت این بیاعتنائی به فرهنگ، در چه نوع طرز فکری ریشه داشت و نتایج این طرز فکر چه بود.</span>https://www.chistorys.ir/article_203610_f8d418c6b1c41368e6178f76d1276e53.pdfانجمن ایرانی تاریخمطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ)2783-2120135020211222Formation of the Culture of Famous Persons or Stars in Iran and its Social and Political Status in the Pahlavi period (1357-1340)تشکیل فرهنگ شخصِ مشهور در ایران و جایگاه اجتماعی و سیاسی آن در دوره پهلوی(1340ـ1357)5176203611FAحسینعلیقربانیدانشآموخته دکتری تاریخ از پژوهشکده امام خمینی (ره) و انقلاب اسلامی تهران ایران ، q.hosein@gmail.comJournal Article20240826With the emergence of the culture of the famous person or the star in the middle of the twentieth century, a fascinating and new force was formed that played a role in society and politics. This study focuses on the question of how the culture of a famous person was formed and developed in Iran. To answer this question, while analyzing how the elements of this culture (audience, stars, and agents), were formed, its social and political status and its relations with various groups of society and the government are also examined. According to the research findings, the star formed only when the agents grew. The growth of agents related to the expansion of the country's industrialization and the expansion of mass media in the mid-1970s, and thus the third party, the audience. The famous person or star as the most important product of the new culture, due to the large audience, became a new and influential authority. At the time, due to the lack of modern communication technology such as the Internet, the star's relationship with the audience depended on the state, semi-state or independent media. This was an opportunity for the government, with the support of some stars, to promote the imperial ideology, revive and perpetuate its legitimacy, and also promote the state achievements such as the White Revolution. Moreover, the stars were used by the opposition and militant groups to attract some independent stars.<span lang="FA">با پدیدآمدن فرهنگ شخصِ مشهور و پیدایش عنصری به نام ستاره در اواسط سدۀ بیستم میلادی، نیروی پرجاذبه و جدیدی شکل گرفت که در اجتماع و سیاست نقشآفرینی کرد. این پژوهش به این مسئله پاسخ میدهد که چگونه در ایران که مرجعیتهای قدرتِ محدودی داشت، فرهنگ شخصِ مشهور شکل گرفت و رشد یافت. برای پاسخ دادن به این مسئله، ضمن واکاوی چگونگی تشکیل عناصر این فرهنگ (مخاطبان، ستارهها و واسطهها) در ایران، جایگاه اجتماعی و سیاسی آن در دوره پهلوی و مناسباتش با گروههای مختلف اجتماع و حاکمیت بررسی میشود. بر اساس یافتههای تحقیق، ستاره فقط هنگامی شکل گرفت که واسطهها رشد کردند. رشد واسطهها مرهون گسترش صنعتی شدن کشور و افزایش وسایل ارتباط جمعی در اواسط دهۀ 1340 بود و بدین ترتیب ضلع سوم یعنی، مخاطبان نیز به آن افزوده شد. شخص مشهور و یا ستاره بهعنوان مهمترین محصول فرهنگ جدید، به علت وجود مخاطبان فراوان، به مرجعیت جدید و تأثیرگذار تبدیل شد. در آغاز، به دلیل نبودن ابزارهای امروزی همچون اینترنت، ارتباط ستاره با مخاطب، به یکی از رسانههای دولتی، نیمه دولتی و یا مستقل وابسته بود. این موضوع فرصتی بود برای آنکه حکومت با حمایت از برخی ستارهها، در ترویج ایدئولوژی شاهنشاهی، احیا و تداوم مشروعیت آن و تبلیغ دستاوردهایی همچون انقلاب سفید بکوشد و نیز گروههای مخالف و مبارز، برخی از ستارههای مستقل را جذب کنند.</span>https://www.chistorys.ir/article_203611_24f6a153b121f4d33d66f4f367d0141c.pdfانجمن ایرانی تاریخمطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ)2783-2120135020211222Remains of ancient rituals and celebrations in Horaman-Kurdistanبازمانده آیینها و جشنهای دوران کهن در هورامان و کردستان77102203612FAنجم الدینگیلانیاستادیار گروه تاریخ، دانشگاه فردوسی مشهد ، gilani@um.ac.irبهرامدلپاککارشناسارشد تاریخ عمومی، دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20240826Is one of the important centers of Iranian civilization with an ancient history and cultural background. The meanings of the tradition are unknown to researchers, but local people still remember some aspects of it. As mythology, rituals, and celebrations, of any nation, reflect the longevity of that nation's culture and identity, many of the rituals and customs of the Kurdish people are rooted in the culture and history of ancient Iran. This study investigates remnants of ancient tradition including Hooraman Pir Shaliar's wedding celebration; the bokeh ceremony (rain wedding) and Bebel Daneh custom. The article focuses on the relationship between the common customs in Hooraman and the ancient Iranian tradition by a descriptive-analytical method. The author argues that the celebration of Pirshalyar is not a wedding ceremony in honor of a religious figure, but a remnant of a celebration called Jashn e-Sadeh [Century Festivity], but gradually over the history it was interpreted as an Islamic ceremony. Bokeh ceremonies and prayers are associated with the celebration of Tishter's victory over the demon of drought. Finally, Bebel Daneh with its symbols and elements is a remnant of rural-agricultural celebrations of the ancient Iranians.<span lang="FA">هورامان، یکی از مراکز مهمِ تمدنی ایران با پیشینهای کهن از نظر تاریخی و فرهنگی است که بسیاری از جنبههای فرهنگی آن هنوز برای پژوهشگران ناشناخته باقی مانده است؛ جنبههایی که در ناخودآگاه و ذهن مردم هستند. بسیاری از آیینها و سنتهای مردم کرد ـ بهعنوان یکی از اقوام اصیل ایرانی ـ در فرهنگ و تاریخ ایران باستان ریشه دارد. آیینها، سنتها و جشنها و به طور کلی اساطیر هر قومی، نمود دیرینگی فرهنگ و هویت آن قوم است. هدف از این پژوهش پرداختن به بازمانده آیینهای باستانی در هورامان در سه محور جشن عروسی پیر شالیار؛ مراسم بوکه بارانه (عروسی باران) و رسم بیل دانه است. این مقاله به روش توصیفی</span><span lang="FA"></span><span lang="FA">ـ </span><span lang="FA">تحلیلی و بررسی میدانی میکوشد به این پرسش پاسخ دهد که بین آیینهای رایج در هورامان با آیینهای باستانی ایرانیان چه ارتباطی وجود دارد؟ نتایج حاکی از آن است که جشن پیرشالیار، نه یک مراسم عروسی به پاس بزرگداشت یک شخصیت مذهبی، بلکه بازمانده جشن سده است که بعدها رنگ و بوی اسلامی به خود گرفته است. مراسم و دعای بوکه بارانه با جشن پیروزی تیشتر بر دیو خشکسالی ارتباط دارد. رسم بیلدانه نیز با نمادها و عناصر موجود در آن، بازمانده جشنهای روستایی ـ کشاورزی ایرانیان باستان است.</span>https://www.chistorys.ir/article_203612_9f88d8d50c77231f2784b949b2bf76a6.pdfانجمن ایرانی تاریخمطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ)2783-2120135020211222Investigating the Situation and Development of Carpet production and Trade in Soltan Abad During the Qajar Periodبررسی وضعیت و سیر تحول تولید و تجارت فرش در سلطانآباد در دوره قاجار103129203613FAمصطفیملاییدکتری تخصصی ایرانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، بنیاد ایرانشناسی ، m.s.mollaii@gmail.comJournal Article20240826The Iranian carpet industry revived during the Qajar period in the first half of the 19th century and its production and trade expanded to a high degree in the early 20th century. Sultanabad ( Iraq) which was one of the most important centers of carpet weaving in the late Qajar period, provided a high percentage of the country's carpet production and exports. This research focuses on the development of carpet production and trade in Soltanabad during the Qajar period. The research by using a descriptive-analytical method is based on documents from the National Archives Organization and the Documentation Center of the Ministry of Foreign Affairs. The research shows that in the first half of the 19th-century carpet weaving in Soltanabad mostly was made by urban and rural carpet weavers in homes and was mainly traded in domestic markets. But in the second half of the 19th century and the early 20th century due to the important location of the Iraqi region, the availability of skilled and abundant manpower (weavers), access to good quality wool from the west, and the investment of domestic and foreign traders and companies in the Soltanabad carpet industry, carpet production, and its export increased significantly. This kind of hand-woven carpet mainly was exported to the European countries and the United States.<br /><br /><br /><span lang="FA">با احیاء صنعت فرش ایران در دوره قاجار در نیمه اول قرن 19م/ ۱۳ق و سپس رونق آن در اواخر این قرن و اوایل سده 20م، تولید و تجارت آن به جایگاه خاصی رسید. در این بین، سلطانآباد عراق از مهمترین مراکز فرشبافی در اواخر دوره قاجار محسوب میشد که سهم عمدهای از تولید و صادرات فرش کشور را به خود اختصاص داده بود. </span><span lang="AR-SA">این پژوهش بر آن است، با روش توصیفیـ تحلیلی و با استفاده از منابع و اسناد سازمان آرشیو ملی و مرکز اسناد وزارت امور خارجه، به این پرسش پاسخ بدهد که سیر تحول تولید و تجارت فرش در سلطانآباد در دوره قاجار چگونه بوده است؟ بر اساس یافتههای پژوهش، در نیمه اول قرن 19م/ ۱۳ق، بافت فرش در سلطانآباد توسط قالیبافان شهری و روستایی و در کارگاههای خانگی به صورت محدود انجام میشده و عمدتاً در بازارهای داخل کشور </span><span lang="AR-SA">مورد معامله قرار میگرفته است. اما در </span><span lang="AR-SA">نیمه دوم این قرن و اوایل سده 20م/ ۱۴ق</span><span lang="FA">، متأثر از عواملی چون موقعیت جغرافیایی منطقه عراق و قرار گرفتن بر سر راههای ارتباطی، وجود نیروی انسانی (بافندگان) ماهر و فراوان در آنجا، همچنین دسترسی به پشم مرغوب مناطق غرب کشور و سرانجام سرمایهگذاری تجار و شرکتهای داخلی و خارجی در صنعت فرش سلطانآباد، تعداد کارگاههای بزرگ قالیبافی و حجم تولید این فرآورده افزایش قابل توجهی یافت و ارزش صادرات آن به رشد و رونق بالایی رسید، به گونهای که فرشهای دستباف آنجا عمدتاً راهی بازارهای اروپا و آمریکا میشد.</span><br /><br />https://www.chistorys.ir/article_203613_9a6363b622edf6e27628e7c74148acfc.pdfانجمن ایرانی تاریخمطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ)2783-2120135020211222Reviving of the Special Clothes of the Shiite Clergy during the Qajar Periodبازیابی زمینههای تحدید قبا و عبا به روحانیت شیعه در عصر قاجار133159203614FAهادییعقوب زادهAssistant Professor of Islam, Art University, Tehran, Iran , hadi.yaghoubzadeh@yahoo.comآمنهمافی تباراستادیار گروه طراحی پارچه و لباس، دانشکده هنرهای کاربردی، دانشگاه هنرJournal Article20240826During the long reign of the Qajar dynasty, the government officials looked to the West and made changes in society that affected the general public. But, Shiite religious scholars distinguished themselves by maintaining their historical clothes. The purpose of this article is to investigate the reasons for the monopoly of robes by this segment of society. The study seeks the question that why and how this kind of cloths became known as the special clothes of the Shiite clergy in Iran? The author argues that in order to undertand this topic, we should distinguish between the official and unofficialpments clothes in the Qajar era. The research through the descriptive-analytical method shows that by changing the official clothes of the court that the middle class of urban society followed, the appearance of the people changed. But religious clerics were distinguished from others by practicing their cultural background and strengthened the symbolic sign of this group in Iran.<br /><br /><br /><span lang="AR-SA">در بازه طولانیِ فرمانروایی قاجاریان، سردمداران حکومتی با نگاه به غرب در پوشش جامعه تغییراتی ایجاد کردند که عامه مردم را تحتتأثیر قرار داد. در این بین، علمای دینی شیعه با حفظ پوشش تاریخی خود از دیگران متمایز شدند. هدف این مقاله، واکاوی زمینههای انحصار قبا و عبا ـ به عنوان اصلیترین اجزای تنپوش ـ به این قشر از جامعه است. بدین قرار پرسش این خواهد بود که چرا و چگونه قبا و عبا بهعنوان تنپوش روحانیت شیعه در ایران شناخته شد؟ فرضیه آنکه برای بازیابی این چگونگی باید به تحولات رسمی و غیررسمی جامگانی عصر قاجار رجوع کرد. نتیجه بررسیها به شیوه توصیفیـ</span> <span lang="AR-SA">تحلیلی نشان میدهد با تغییر پوشش رسمی دربار و تبعیت قشر متوسط جامعه شهری از ایشان، صورت ظاهری جامه مردم دگرگون شد. در این بین، روحانیون دینی با ممارست در سبقه فرهنگی و حفظ تنپوش قبا و عبا، از دیگران متمایز شدند و وجه نمادین کسوت ایشان در ایران تقویت شد.</span><br /> https://www.chistorys.ir/article_203614_7ed6a8153cf86d1893a20cb2ef7e1d17.pdf