«ابومحمد جابربن یزید جعفی کوفی» (متوفی 128 ﻫ.ق)، از اصحاب نامدار امام محمدباقر و امام صادق علیهما السلام است. او از بزرگ‌ترین علمای شیعه‌ی امامیه بود و به رجعت اعتقاد داشت. به‌دلیل توجه جابر به بطون آیات و احادیث، که در برخی روایات و اقوال منقول از او نیز تصریح شده است، غالیان او را از پیشکسوتانِ خویش معرفی کرده‌اند. سوءاستفاده‌ی غالیان از نام و شخصیت وی باعث شده است برخی جابر جعفی را شبه‌غالی بدانند و او را از غالیانِ نیمه‌افراطی محسوب کنند. عده‌ای نیز او را به‌صراحت غالی معرفی کرده‌اند. حال آنکه با بررسی علل جرح وی نزد برخی رجالیانِ متقدمِ شیعه و با استناد به روایات وارده در مدح وی و اقوال فرقه‌نگاران متقدمِ شیعه در ردّ تهمت غلوّ از او، و نیز دقت در نوع روایات وی و توجه به امور باطنی در آنها که مستعد سوءاستفاده‌ی غلات است، می‌توان جابر جعفی را از اتهام غلوّ مبرّا دانست.
احمدوند، عباس و طاووسی، سعید. (1390). جابربن یزید جعفی و بررسی اتهام غلوّ درباره وی. مطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ)، 2(7)، 1–24.
MLA
احمدوند، عباس، و طاووسی، سعید. "جابربن یزید جعفی و بررسی اتهام غلوّ درباره وی"، مطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ)، 2، 7، 1390، 1–24.
HARVARD
احمدوند، عباس، و طاووسی، سعید. (1390). 'جابربن یزید جعفی و بررسی اتهام غلوّ درباره وی'، مطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ)، 2(7), pp. 1–24.
CHICAGO
احمدوند، عباس و طاووسی، سعید، "جابربن یزید جعفی و بررسی اتهام غلوّ درباره وی." مطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ)، 2 7 (1390): 1–24,
VANCOUVER
احمدوند عباس، طاووسی سعید. جابربن یزید جعفی و بررسی اتهام غلوّ درباره وی. مطالعات تاریخ فرهنگی (پژوهش نامه انجمن ایرانی تاریخ). 1390;2(7):1–24.
